Zelfreflectie

Een tijdje geleden kreeg ik op LinkedIn een reactie op een vraag: ‘of ik niet beter eerst aan zelfreflectie zou doen in plaats van zulke stomme vragen te stellen’

…van een totale vreemde, lieve lezer.

Aangevuld met een opmerking van een bekende: ‘stop met zo naïef en zelfbeschermend te zijn, de wereld zit anders in elkaar’ en een andere totale vreemde ‘zou jij je niet beter terug gaan bezighouden met je geheime genootschap in plaats van hier stomme vragen te stellen?’

Deze profielen heb ik geblokkeerd, of wat had u gedacht.

De vraag die ik stelde was hoe integer facebookvrienden waren als vriendschapsverzoeken ingezet werden puur voor marketingdoeleinden en hoe mijn netwerk daar naar keek, of zij me een andere visie konden geven.

Verschillende aanvallen werden mijn deel.

“Dat ik beschaamd moest zijn om dit openbaar op mijn profiel moest zetten” was nog zo eentje. Ik vraag me af wie er beschaamd moet zijn.

De voorbije week was er een Marketingmadam die hetzelfde meemaakt: beschimpt en beschoten op LinkedIn, uitgescholden en vernederd met een uitloop naar Twitter. Ze vroeg zich openlijk op LinkedIn af of dit wel de bedoeling was en dat ze hier als goeie online marketeer haar vragen over had en dat ze hier onderzoek naar wilde doen. De reacties onder die post waren nog voorzichtig gezegd waanzinnig.

Ook voor haar het advies, in de comments: ‘hoog tijd om aan zelfreflectie te doen’. Ik kreeg pijn in haar plaats.

Ik vraag me oprecht af sinds wanneer enge, bekrompen mensen “zelfreflectie” als scheldwoord gebruiken. Dit is écht vies beladen communicatie en ik ben bezorgd over de businesswereld. Er moet maar één zulk een rotte appel in je bedrijf zitten en het is naar de haaien. Niet direct, maar wel mettertijd en voor je het doorhebt, is er al schade.

Ik ben blij dat ik niet meer werk. Mijn voelsprieten voor zulke mensen zijn zo overtriggerd dat dit niet meer gezond is.

Gisteren kreeg ik een chatbericht van een vrouw die verbolgen was over het feit dat ik haar bericht niet gepubliceerd had op de WonderWIjven ‘merci dat je dit bericht wel doorlaat, mijn andere vond Marijke waarschijnlijk niet interessant genoeg?’ Ik daagde mezelf uit, na een diepe ademhaling, om het gesprek aan te gaan en haar de groepsregels nog even uit te leggen en te kijken of ik misschien iets verkeerds had gedaan. Uitroeptekens !!!! en arrogantie werden mijn deel, ik schreef letterlijk ‘ik ga hierover niet in discussie’, het gesprek werd door haar beëindigd met ‘oké,dag Marijke’

Dagdag. Dag rotte appel. Tijd voor een beetje zelfreflectie, me dunkt.