#watjeroenzegt

Onderstaand schrijfsel kwam deze week op mijn pad.
Een wirwar van woorden van Jeroen Olyslaegers. (long read – ik blog verder mét samenvatting onder zijn woorden – waardoor je ze alsnog gaat lezen, wedden?)
“ik ken aardig wat mensen die op hun manier met spiritualiteit bezig zijn, maar zeker niet al mijn vrienden of vriendinnen hebben daar interesse voor of verweven spiritualiteit in hun dagelijks leven. uiteraard is het een heel vage term, en misschien is dat maar goed ook. ik ken complete atheïsten die aan meditatie doen, yoga-beoefenaars die dagelijks op hun mat staan omdat het hen gewoon rust brengt, vrouwen die kracht putten uit godinnenverhalen, tai chi- of qi gong-adepten die uitsluitend met hun lijf bezig zijn en daar veel vrede uithalen, mensen die uit een diepe noodzaak hebben deelgenomen aan ayahuasca-ceremonies en daar schoonheid hebben aangetroffen en inzicht, mensen die simpelweg bidden zonder dat ze maar de minste voeling hebben met de katholieke kerk en haar vaak vreselijk verleden en ik ken er aardig wat die gezelligheid en samenzijn bewust vermengen met een paar spirituele gedachten. ik ken wicca’s, astrologen, healers, druïden die niet tot een groep behoren, sjamanen, vrijmetselaars, soefi’s, zenboeddhisten, engelenwerkers, keltische nostalgici, hobbits, mystici, anarchistische hippies, tantra-nieuwsgierigen, maya-geobsedeerden, gaia-ecologisten, voedselgoeroes, boomknuffelaars, noormannen, kerels die menen dat satanisme alles begrijpelijk maakt, reiki-meesters, esoterische vorsers, sympathieke mythomanen, natuuraanbidders, mandalamaaksters, healers, medicijnmannen, heksen, vrolijke charlatans, waarzeggers, spiritisten en kaartlegsters, narren en eeuwige trippers.
ik zou begot niet weten hoe zo’n groep kan worden samen gebracht onder één noemer.
ikzelf voel me geaard door een vorm van spiritualiteit die ik moeilijk onder woorden kan brengen, maar waar het besef van verbondenheid (niet noodzakelijk uitsluitend een positief begrip) en liefde belangrijk zijn, alsook het begrip dat we falende, tragische wezens zijn waarbij niettemin elk van ons een portaal kan vormen dat uitgeeft op een diepere werkelijkheid.
indien er geen humor aan te pas komt, slaat bij mij het wantrouwen toe. indien verbeelding wordt uitgekleed tot één spirituele werkelijkheid, één maatstaf waartegen iedereen kan worden afgemeten, is het spel voor mij voorbij, hoe jammer ik dat ook vind.
mensen die mij hier volgen weten hoe ik spirituele inzichten verbind met een hoop andere dingen, soms persoonlijk, soms maatschappelijk. maar ik heb de waarheid nadrukkelijk niét in pacht. en ik ben echt niet altijd consequent. soms kan ik iets uitdrukken, soms ben ik een prutser.
samenzweringen? wie heeft dat nodig indien we gewoon kunnen vaststellen wat industrialisering, kapitalisme en simpelweg hebzucht en blindheid, uitsluiting en diefstal van grondstoffen hebben veroorzaakt op ecologisch vlak? maar ik zie ook voorspoed en vooruitgang en snap dat materialisme in feite zou kunnen gaan over respect voor de materie in plaats van de uitbuiting ervan.
in feite is het toch vrij simpel. aardig wat spirituele inzichten hebben met een vorm van inwijding te maken en het komt vaak voor dat mensen zichzelf ingewijd voélen. daar is niks mis mee. plotse inzichten kunnen overweldigend zijn en het geeft een geborgen gevoel om dat met gelijkgestemde, verwante zielen, te kunnen delen. daar schuilt een grote bron van troost die ik al vaak heb ervaren en die soms niet verder gaat dan het uitwisselen van een wetende glimlach. maar als dat ook de basis vormt voor uitsluiting, voor mensen als schapen uit te roepen die ‘het’ niet zien of voelen, kortom: voor morele superioriteit, dan loopt het gewoon fout. altijd.
vaak is de schade beperkt, vaak ook niet.
ik heb ook met verbijstering moeten vaststellen dat sommige spirituele mensen die ik graag zie zich hebben ontwikkeld tot samenzwevers (term van Marie Meusen), Trump-propagandisten (bijna altijd zeggen ze dat ze geen “fan” zijn) en nog duisterder richtingen zijn uitgegaan.
hoe is het mogelijk, vragen aardig wat mensen. want we hebben het toch over zoekers, kritisch volk, bewuste mensen?
het begint bij het uitsluiten van twijfel.
vervolgens gaat de luisterbereidheid weg (en heerst de permanente omkering: wie kritisch blijft wordt dus zelf een gebrek aan luisterbereidheid verweten).
elke dubbelzinnigheid wordt gemeden.
de zelfrelativering gaat vliegen en daardoor ook een deel van de zelfzorg.
en de humor is uiteindelijk net zo goed verdwenen.
wat ge zeker lijkt te weten vormt uw identiteit, elke twijfel daaromtrent wordt persoonlijk en zelfs een aanval op uw geestelijke intimiteit.
de ontkenning van alles wat ‘mainstream’ is geldt daarbij als een gebedssnoer, zelfs als het er uiteindelijk op neerkomt dat het een ontkenning wordt van een gemeenschap tout court.
het is simpelweg elitair denken én voelen.
in essentie is spiritualiteit voor mij speelse verbeelding die in principe voor iedereen toegankelijk kan zijn, ook al is het maar voor één ogenblik.
wie zijn of haar spiritualiteit beschouwt als de enige waardevolle werkelijkheid,
verliest de waarde van de verbeelding,
kijkt neer op het spel,
en mispakt zich aan de tegenspraak en de veelstemmigheid van wat werkelijkheid allemaal kan zijn.
orthodoxie en het persoonlijke pausdom zijn dan de volgende stap.
verafgoding van oplichters wordt dan net zo goed een mogelijkheid.
wie dat pad op gaat, hoort er niettemin voor mij nog steeds bij.
uitsluiting is onmogelijk, maar samen spelen wordt moeilijk”
#watjeroenzegt raakte me tot in mijn tenen. Ik merk dat ik de laatste tijd afstand hou van alles en iedereen die zich omringt met woorden als ‘spiritualiteit’ en ‘spiritueel’ en ‘energie’ en -enfin, uweetwel-. Het gaat zelfs zo ver dat ik mijn praktijk en ook mijn lessen even heb losgelaten omdat in de huidige situatie heel veel mensen rond mij, mensen van wie ik een hoge spirituele pet op heb, zich hebben laten verleiden tot facebookactivisme en anti-vaccer- en complottheorietjes. Behalve dat merk ik ook dat velen een taal spreken of gebruiken waardoor ze anderen willen verleiden tot het geloven van hun waarheid en zichzelf niet in twijfel durven trekken.
Ze beweren dat ze op rare URLs de waarheid gevonden hebben en kijken minachtend neer op ‘zij die wel een spuit laten zetten’.
Ik kreeg zelfs een mailtje dat mijn mama Corona had gekregen door de 5G.
Ik ben beleefd gebleven, maar W T F? We waren ze bijna kwijt, hé.
En dat zal niet aan mijn WiFi gelegen hebben, me dunkt.
Ik twijfel dus, en wankel. Want dé Waarheid is de waarheid niet en ik wil niét geassocieerd worden met elitair geleuter.
Wat zowel de overheidscampagne als de tegenbeweging daarvan is: polariserend, elitair geleuter én onrespectvol tov elk weldenkend, bewust mens.
Polarisatie is niét mijn spirit.
Ik kom graag even terug op een stukje uit één van mijn favoriete boeken aller tijden (Echt – Guillaume Vanderstichelen) waarin staat
‘Waar de spi uit spirituelen wordt gehaald blijven enkel rituelen over’.
Gelukkig, ge-luk-kig, was daar Jeroen:
“wie dat pad op gaat, hoort er niettemin voor mij nog steeds bij.
uitsluiting is onmogelijk, maar samen spelen wordt moeilijk”