Vergeven

Er zit al weken een blog in mijn vingers te kriebelen, maar ik krijg ‘m niet gepakt. Misschien moet ik maar ‘gewoon’ beginnen schrijven.

De laatste weken komt het ‘peststuk’ weer heel erg naar boven in mijn leven. Verschillende signalen en kleine prikacties in mijn energie, maken me weer heel erg bewust van de pijn en het schrapzetten al die jaren lang. Nu, ik heb daar iets goeds mee gedaan, met me afzetten tegen de bullebakken. Ik zou ze eigenlijk dankbaar moeten zijn.

En toch. Toch merk ik dat de pijn niet heelt. Dat het mes dat toen stak, nog altijd even venijnig steekt en dat mijn hart instant bloedt. Om het dan te laten bloeien moeten er eerst tranen en pijn uit, om het zo weer zuurstof te geven. Tranen en pijn die ik niet wil toelaten.

Zo stond één van de pestkoppen van vroeger onverwacht in het WonderWijvenhuis. Ze complimenteerde me met alles wat ik gerealiseerd had. Ik wist me amper een houding te geven en ik wilde het uitschreeuwen of ze wel besefte wat ze me ooit had aangedaan. Ik bleef kalm. Koetjes en kalfjes passeerden de revue. Ik ben goed opgevoed, weetuwel.

Zo hoorde ik onlangs dat karma eindelijk had ingegrepen toen een ex-collega en waanzinnige bullebak zijn ontslag kreeg, op een leeftijd die niet echt meer goed in de markt ligt. Ja, ik beken, ik had leedvermaak. (I’m not perfect, you know)

Zo had ik deze week contact met een geweldig WonderWijf, Marjolein Faes, die een actie opstart “#stoppesten”. Belangrijke aanvulling: #stoppesten bij volwassenen. Mijn hart brak bij het horen van haar verhaal en mijn hoed gaat af wanneer ik haar hoor vertellen hoe ze hier iets positiefs van gaat maken. Ik heb haar uitgenodigd om enkele van mijn voorbeelden te gebruiken, met veel liefde. #wonderwijvenrules

Ik vroeg haar wat haar magische toverspreuk was om de pijn te doen stoppen, om de ellende die je in je lijf opslaagt (hallo hashimoto!) eindelijk te genezen. Haar antwoord was heel simpel en aartsmoeilijk tegelijk.

Vergeven.

Ja. Uhu.

Morgen krijg ik een eerste oefening live voorgeschoteld. Ik merk dat ik, als ik erbij stilsta, absoluut geen zin in heb en de drang om iemand op zijn bakkes te slagen is groter dan de zin om te vergeven. Maar, ik ben goed opgevoed, weetuwel.

Maar als dàt de magic trick is om te genezen. I’ll do anything. Zelfs dat.