Valkuilen

Ik heb heel wat talenten die soms ook mijn valkuilen blijken te zijn.

Ondernemend, een probleemoplosser, ik zie overal kansen en mogelijkheden en ben tegelijk ongelooflijk nieuwsgierig naar wat erna komt, erachter zit en wat er zou gebeuren als….

Als ik me hier echt volledig in zou zetten, zou ik echt het leven van Pippi Langkous hebben. Gelukkig ben ik gezegend met een gestructureerd ‘koppeke’ waardoor er zelden of nooit chaos (toegestaan) is.

En ik heb geen geduld.

Maar echt geen geduld.

Dat maakt dat heel veel dingen bij mij heel snel gaan, dat ik inzicht en doorzettingsvermogen heb en heel creatieve wegen en paden kan bewandelen. Letterlijk en figuurlijk. Ik zet de dingen ook in beweging, kan niet zonder actie, ben (vaak) kinderlijk enthousiast en content met wat er allemaal gebeurt. Ik steek het bijna altijd op het universum dat me de weg wijst. Soms is het ook echt magie.

De valkuil is dan dat ik o v e r a l mogelijkheden zie. Maar echt overal. Ik zie ook overal oplossingen en de nodige volgende stappen (naar mijn mening, niet altijd de juiste natuurlijk) waardoor ik constant in actiemodus sta. Doe daar dan nog eens een dikke saus ‘reddersinstinct’ bij: Klaar om iedereen (vooruit) te helpen in het bereiken van hun (levens)doel.

De valkuil is dan dat ik mijn persoonlijke focus beperk en mijn tijd helemaal laat inpalmen door anderen en hun levensdoel omdat ik hen wil helpen (zie mij nu graag!) en omdat ik resultaat wil zien (is dat nu nog niet gedaan!?)

De voorbije maanden had ik 2 zulke projecten lopen. 2 die niet ‘van mij’ waren maar waar ik met heel veel liefde mijn schouders onder gezet heb. Doe daar nog eens de vele gesprekken in het WonderWijvenhuis bij en er blijft gewoon niks over voor mezelf, mijn ding, mijn focus, waardoor ik de interesse en de goesting verloor.

In alles.

Remmen, Fonteyn, voor ge terug in de val trapt.

Remmen, schakelen, en uw stuur omdraaien.

en een beetje magie, ook dat.