krikkrak

Bijzonder is dat, wanneer ik voel dat ik iemand niet meer vertrouw. Dat gebeurt me echt niet snel.

Vorige week vroegen ze, op een madammenweekend, of ik rancuneus was. Ik moest bekennen dat dat wel zo was. Niet dat ik een ander schade wil toebrengen, maar eens de deur toe, is de deur ook gewoon toe.

y basta

Dankbaar om wat was, onderzoekend naar wat de les zou kunnen zijn en move on. Vergeven gebeurt onderweg wel ergens.

Ze schrokken daarvan. Veel mensen schrikken daarvan. Dat het voor mij dan klaar is. ‘die lieve, wereldverbeterende Marijke blijkt dan toch niet zo lief’.

Wel, ik geef al mijn marge en liefde in de relatie, in de bestaande verbinding. Bij mij krijgt ge altijd ‘ne full option’ tot er teveel schade toegebracht is en de verzekering het contract stopzet.

Dat kan met één knal, ja, en dan is het ‘perte totale’.

Ik geef kansen tijdens de verbinding, als ik voel dat er nog iets van de relatie te maken is of als ze belangrijk genoeg is, de relatie, om vol te houden. Ik spreek dat ook uit en maak afspraken, ben heel helder in mijn communicatie en heel oprecht ook. Dus: als ik een probleem nog wil bespreken, dan vind ik de relatie nog waardevol genoeg om in te investeren.

Ik hou niet van schijnheiligheid en voor de lieve vrede iets doen. Ik doe dat wel, maar dan moet ge al in een verdomd hoge schuif liggen. Dan spreek ik over niveau ‘ouders’, zus&broer, man en kinderen of ‘bff’. Ik denk dat ik zo een tiental mensen rondom mij heb, die in die schuif zitten. De schuif van de onvoorwaardelijkheid.

Al de rest krijgt ook een plaats in mijn groot hart. Mijn hart en energie is nl. gigantisch en liefdevol en ruimdenkend en schijnbaar onbeperkt. De deur is voor velen open.

Maar niet onvoorwaardelijk.

Bij aanbrengen van onomkeerbare schade word ik stil. Heel stil.

Krikkrak. Sleutel in de zak.

Y basta.