Intuïtief schilderen

Voor zover ik me herinner, is mijn tekentalent altijd onbestaande geweest, hoewel ik wel onwaarschijnlijk veel creatieve ideeën en beelden had. Het uitvoeren en het kleurenmengen, de vormgeving en de intentie werden altijd één grote chaos met als gevolg een kindertekening die in niks weergaf wat ik zag of bedoelde.

Behalve een ‘goed geprobeerd’ en dus een 6/10 van Plastische Opvoeding, heb ik één keer een 10/10 behaald voor een schilderwerk: toen ons mams het kleurenprisma voor mij geschilderd had en met chinese inkt de lijntjes had getrokken. Kaarsrecht, zonder bibberen. Moederliefde, ik bedoel maar.

Myriam organiseerde vandaag een sessie ‘intuïtief schilderen’ met Liesbeth als begeleider. Gezien mijn blog en mijn creatieve uitspattingen de voorbije weken, een unieke kans om zo nog eens iets helemaal nieuws te proberen.

Vanmorgen al had ik een perfect beeld van wat ik allemaal op papier ging zetten. *Ego hostile take-over: take 1*

Toen besliste Liesbeth dat we eerst even gingen wandelen om inspiratie op te doen. Een fijne wandeling door Lier, over de Vesten, de bossen in. Toen ik een plekje zag dat ik wel vond passen bij het beeld dat ik had, nam ik een foto om na te schilderen. Ook een andere deelneemster wilde graag een foto nemen. Bij overhandiging van mijn toestel drukte ik per ongeluk op het knopje met een superfoto als resultaat. *Ego Hostile Take-over 2, dus*

Na de heerlijke wandeling (11 november en nog zo’n schitterend weer, hé mannen!), meteen aan het schilderij begonnen met nog ergens een vaag idee van de foto.

*volgende lijnen zijn niet geschikt voor ongevoelige lezers*

Van zodra ik mijn plekje ingepalmd had, namen het penseel en de kleuren het over. Alsof ik nooit anders gedaan had, mengde ik een kleur en was het resultaat exact wat ik nodig had, de roller tekende als vanzelf de gewenste ‘bomen’ op het doek en ook de kleuren gingen als vanzelf over in figuren en lijnen.

Mijn gedachten sprongen alle kanten op, de mogelijke analyses van de prent en de introspectiva vlogen door mijn hoofd. Ook de oordelen over mooi en lelijk alsook de dwang om toch maar een herkenbare vorm neer te zetten liepen in de weg, maar toch slaagde ik er meestal in om bij de kleuren, het penseel en de lijnen te blijven en in dat ‘buikgevoel’ te blijven hangen. Heel even heb ik mogen raken wat velen met meditatie (trachten te) bereiken, het gevoel van één en geen te zijn. Ofzoiets. Achtigs.  Heel straf.

 

  

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *