Hippigheid

Vanmorgen scrolde ik door mijn Facebook en zag er opnieuw beelden van prachtige reizen, met een chef-kok gaan eten in het wilde en ruige Afrika met prachtige foto’s, screenshots van hippe mensen op Tomorrowland and all that shiny stuff.

Al die hippigheid, ik vind dat vermoeiend. Wat is dat toch, dat het voor velen altijd groter, schoonder en beter moet?

Vorige week postte er iemand een net-uit-bed foto en ik betrapte mezelf erop dat ik dacht ‘kind, niet doen, dat is geen zicht zo’ en toch is dàt het echte leven. Op de foto was ze, ondanks de morningface, zielsgelukkig.

Er is werk aan mijn gedachten.

Misschien moet ik een account maken met beelden zoals het echt is: dan zie je me nu in een roos Marcelleke en onderbroek voor de PC zitten, op de chaosbureau van mijn manlief, haar in goeiemorgencoupe en ergens onderweg een verlorengelopen ontbijtkom van eenvoudige cornflakes omdat er voor de rest niks in huis is. Dan zie je mijn te volle agenda van vandaag en zie je me eyerollen over berichtjes van onze tienerdochter.

Wat ik zal laten zien is deze blog en op de instagram van de WonderWijven een happy bezoek aan Leonidas voor de moederdag van de WonderWijven, misschien een selfie met dochterlief (als ze wil) en strakjes een ‘behindthescenes’ van een fotoshoot van de Gemeentebelangen.

Ik word moe als ik het schrijf en lees.

Er is werk aan mijn pose en mijn hippigheid.

Toen Veerle me dan ook enkele weken geleden vroeg om even voorbij de pose te gaan, dan deed ik dat, met heel veel plezier. Het resultaat was een bijzonder moment in het WonderWijvenhuis én het openen van veel deuren en mijn hart: het interview en de podcast vind je hier.

This is me. <3