Heb je nog ergens hulp bij nodig?

“Heb je toevallig nog ergens hulp nodig, Marijke?”, plingde mijn Messenger om 17:08

We waren die dag begonnen met het klussen in het WonderWijvenhuis. Doel: 7 (!) prakijkruimtes, een workshopruimte en een ontvangstruimte klaarstomen voor de opening 6 dagen later.

’s Morgens om 9u00 stond het eerste WonderWijf er al: gewapend met verf en pottekes, gepimpt in kluskledij, meteen een halfuurke daarna het tweede WonderWijf, gewapend met professioneel schildersmateriaal en energie en oog voor detail. Kort daarna sijpelden één voor een WonderWijven binnen, voor efkes, om een goed kuisproductje binnen te zwieren, om een helpende hand toe te steken, om effe gauw iets te briefen over een vergunning (en morgen kom ik klussen, zenne!), om gordijnroedes uit te meten, om te doen wat nodig was dat moment.

Nu, ik heb al veel gezien bij de WonderWijven en ik had al eea. kunnen inschatten, maar dit? Het feit dat je mensen gewoon hun goesting kan laten doen, dat ze in goed overleg mét de nodige kakels en zottigheid, de dingen aanpakken zonder zever, dat we de tijd konden nemen om samen te lunchen in de zon en daar erg van te genieten, dat (bijna) iedereen schaamteloos de koffie vond… en dat ik geen enkele leiderschapskwaliteit nodig had want dat heel die boel gewoon draaide.

Ik reed naar huis en liet een klussend WonderWijf vol vertrouwen achter. ‘vraag maar aan de huiseigenaar om straks effe de deur te sluiten’

“Heb je toevallig nog ergens hulp nodig, Marijke?”, plingde mijn Messenger om 17:08

“ikke ni, maar een WonderWijf dat in haar eentje gordijnroedes aan het hangen is kan wel een handje gebruiken”

Later op de avond, 20u58:

“Als je morgenmiddag nog helpende handen kan gebruiken, geef maar een seintje. Was tof daarnet”

Hier word ik zo gelukkig van hé, echt.

Op naar dag 2.