Er zijn.

Ik had al een heel onbestemd gevoel over dit weekend. Ik zou naar Italië vertrekken en toch voelde ik al lang vooraf dat ik maandag pas zou vertrekken ipv de aangewezen zaterdag.

Je weet wel: zo een gutfeeling dat er iets ging zijn dat belangrijker was dan dat. Hoewel ik mezelf die reis ook echt wel gunde en uitkeek naar een week op een nieuwe plek, nieuwe mensen, nieuwe indrukken. Heel mijn energie wees erop dat er iets op til was, wat onmogelijk de geplande verkoop van ons boek op de eroticabeurs kon zijn.

En toen,

toen stierf papa Brijs, de papa van mijn lagereschoolvriendinnetje. Een bijzondere man: flauwe mopjes, een aanwezige papa, een man die me verwelkomde op talloze logeerpartijtjes als ‘bloemkool’. Ik weet tot op heden nog steeds niet of dit een grapje of een steek onder water was en wat ik daarover moet denken, ik weet wel dat deze man me oprecht leuk vond, die pittige wielewaai en dat hij me accepteerde zoals ik was en flauwe mopjes samen met pannenkoeken de lucht in smeet.

De relatie met Elke, dat vriendinnetje, is niet meer zo verbonden in tijd als toen, maar toch voelde ik me erg wrang toen ik moest ‘whatsappen’ dat ik niet op de viering kon zijn omdat ik in Italië verwacht werd en dat ik eerder die dag gezegd had dat ik er zou zijn als ze me nodig had. Kak.

En toen,

toen stierf Nonkel Polle. De papa van mijn allerliefste nichtje, man van mijn meter. Een op z’n zachtst gezegd bijzondere man met een bijzondere geschiedenis. Een man die, in een nest van vrouwen, mij heel vaak te logeren had en regelmatig mee op vakantie nam. Een man met verhalen, principes en een bijzondere kijk op het leven. Een man die ik zo ontzettend dankbaar ben voor zijn dochters.

Beide mannen die een impact hebben gehad op mijn jonge jaren, merk ik op.

Twee iconen uit mijn jeugd die deze wereld vlak na elkaar verlaten hebben, in hetzelfde weekend. Wiens leven op dezelfde dag gevierd wordt…

En toen, toen was er een aanvraag en interview voor een podcast.

Over pesten.

Deze morgen. Ik zat in mijn koninginnestoel en vertelde mijn verhaal over mijn jeugd en over de pijnlijke momenten en bijhorende kantelpunten. Over hoe dat pesten van mij een vechter heeft gemaakt en hoe ziek ik daarvan geworden ben. Over hoe mijn man mij eruit getild heeft en hoe mijn vriendinnetje Elke me bijstond op zulke precaire momenten, door gewoon mijn vriendin te zijn en hoeveel deugd dat dat gedaan heeft. Over hoe waardevol de mensen zijn die me écht kennen en aan wie ik me écht laat zien, zoals ons Nell, mijn allerliefste nichtje.

Over wat het sterven van mijn papa me geleerd heeft: altijd kiezen voor Liefde en dat ik het voor minder niet meer wil doen in dit leven.

en dus vandaag…

schuift het Universum met tijd en healing en inzicht en de puzzel klikt opnieuw op bijzondere wijze in elkaar wanneer Julie me een nieuw vliegticket bezorgt, te vertrekken maandagochtendvroeg vanuit Charleroi om gewoon aan te sluiten in Italië nadat ik ga doen wat ik moet doen.

Er zijn.

Liefde.

Dat.