nog van da

Ik ga mijn kapstok niet hangen aan 22 maart 2016.

Hoewel dat dàt voor mij de dag is dat ik besliste om nu eindelijk te stoppen met al dat fake- en egogedoe en uit business te stappen.

Ik kwam ’s morgens beneden, nog onwetend wat er aan de hand was. Manlief keek me aan en zei ‘zo ga jij niet werken, toetje’ en dat was dat. In de wachtzaal van de dokter kwam het nationale nieuws knoerthard mijn systeem binnen.

Het begin van een onwaarschijnlijk jaar van 22/3/2016 tot 22/3/2017 . Ik ben ervan overtuigd dat de sterren, de maan, de zon, de mayakalender, het Universum en andere zonnestelsels er een spoedvergadering over gehouden hebben: we gaan die Fonteyn ne keer goe liggen hebben, letterlijk en figuurlijk.

Ik ben neergehaald met de diagnose burn-out die in juni een fysiek vervolg kreeg (operatie 1 zonder verdere details), ik heb mijn ontslag gekregen (niet correct, wel dankbaar) uit een bedrijf waar het vergif tot in de kabelleidingen zit en wat ik verkeerd had ingeschat, ik ben naar Arthur Findlay College in Engeland geweest waar ik mijn purpose doorkreeg en waar ik 2 van de 3 aan het leven ben en met succes (de derde, daar vind ik nog geen echt podium voor, wellicht gewoon bang voor het succes), ik ben uit de spirituele kast gekomen, heb een clubke opgericht, heb mensen (jakhalzen) uit mijn netwerk verwijderd, ben moeten gaan stààn voor wat ik geloof, zelfs al kapten ze stront uit voor mijn voeten, ben les gaan geven in intuïtie en buikgevoel én bij uitbreiding mediumschap (omdat ‘ze’ me zeggen dat ik dit moet doen), ik ben lange tijd gaan wandelen, dagelijks, met de buurvrouw, ben even terug van business gaan proeven maar ben er terug gedegouteerd uitgestapt (ofwel kom ik altijd de verkeerde tegen), draag ondertussen zorg voor een vzw en 14000 en meer WonderWijven, tracht tegelijkertijd nog ietofwat een gezin te runnen, ben opnieuw neergehaald met een galblaasontsteking en binnenkort een operatie, heb een opleiding gevolgd bij een madam die ik bewonder en ben dan toch niet op het podium gegaan omdat het niet klopte, ik ben eindelijk aan de slag met mijn pesttrauma en alle consequenties daarvan, we hebben zoonlief een andere weg laten inslaan die niet conform ‘de norm’ is, we hebben een nieuwe keuken gezet, ik heb eindelijk ‘mijn plek’ in huis, en ik vergeet wellicht nog heel wat dingen die gewoon mee in de stroomversnelling zitten.

*haptnaaradem*

Ik stel voor, lief Universum, dat ’t meer van ’t zelfde mag worden, maar dat ik dat niet meer vanuit bewijsdrang doe, waardoor mijn lichaam alarm slaagt. Wél verder vanuit mezelf en mijn zielezijn.

Watdenkte? Hebben we een deal?