Dare to lead

Ik ben aan het lezen in het boek ‘Dare to lead’ van Brené Brown. In stukken en brokken want ik val in slaap van zodra ik mijn hoofdkussen raak en me goed leg.

*inzicht* Durven leiden heeft me doodmoe gemaakt de laatste week/weken/maanden

In het boek vind je heel wat rond het thema schaamte, schuld en de kracht van kwetsbaarheid, thema’s waar Brene Brown in gespecialiseerd is en waar ik haar andere boeken al over las.

Wat nieuw is, is dat ze benoemt dat leiderschap moed vergt. Moed om de juiste keuzes te maken, om de richting te bepalen, om bij te sturen en dan in de eerste plaats: jezelf. Niet persé anderen mee te nemen op je pad, maar jezelf in de hand nemen, uit het drama en meenemen op een juist levenspad. De moed om authentiek naar jezelf te kijken en te voelen wat voor jou klopt en je richting te bepalen en keuzes te maken.

Ik heb gemerkt dat dat heel erg bloot is en dat oude schaafwonden en littekens dan plots weer beginnen trekken, dat grote pijnen nog in je ziel en lijf zitten en dat je, door juist (zelf)leiderschap kan helen én een voorbeeld kan zijn voor anderen.

*bedenking* Je kan jezelf dus helen door te durven leiden? *bedenkingwordtinzicht*

Het is de laatste weken klote geweest. In veel facetten. Heel veel dingen gebeurden rondom mij, dingen waar ik geen controle of impact op had maar die me wel omver bliezen en raakten en waar ik moest keuzes maken, richting bepalen, bijsturen, mezelf in de hand nemen en bij uitbreiding: een standpunt innemen en de consequenties daarvan dragen.

Eergisteren lag ik in het WonderWijvenhuis op de bank. Omringd door twee schatten van vrouwen die mijn pijn zagen en me vooral vroegen om vooral op de bank te blijven liggen en niet te bewegen maar wel te praten. Het werd een bezield gesprek over mijn kijk op de wereld, mijn boosheid over onrechtvaardigheid en racisme, over naar mezelf durven kijken en hoe zwaar de verantwoordelijkheid weegt als leider en hoe eenzaam het soms is en hoe kak het voelt om een voorbeeldrol te hebben terwijl je eigenlijk zelf niet goed weet of wat je doet wel altijd zo juist is. Het werd een gesprek zoals je alleen met WonderWijven kan hebben.

Sofie dartelde na haar sessie de ontvangstruimte in. Lachend, met een kramp van de pijn tegelijk, zei ik hardop ‘het zal vast wel de schuld van de Mayakalender zijn, “al dieje zever waar ik nu door moet”‘. Sofie lachte smakelijk, deed haar GSM open en zei ‘dat zou zomaar eens kunnen, sé! Ik zal voor u eens checken! *tikt elegant op haar MayakalenderApp* “Ja! Het is een gele storm, eentje waar je best gewoon in het middelpunt blijft staan”

– hilariteit alom –

Ze sprak ook nog uitgebreid over een blauwe aap met een ballon en een sjamaan aan de rand van het bos en hoe die samenwerken en ondanks mijn sceptisme en relativering was de boodschap wel duidelijk.

Ik moet stoppen met (alles en iedereen te) dragen.

Kwestie van mijn hele leven efkes op zijn kop te zetten. Want wie ben ik als ik niet draag?

Ik kroop dichtbij manlief in bed diezelfde avond en deelde kwetsbaar, met ietwat drama, mijn eyeopener. “daar heb ik geen blauwe aap voor nodig zenne, toetje, om te weten dat gij daarmee moet stoppen”. Hij gaf me een zoen op mijn voorhoofd, draaide zich om en ik hoorde de adem hem meenemen in een diepe slaap. Mijn held.

Ik deed mijn ogen toe en liet alle puzzelstukken verder in beweging komen. Dare to lead.

Een warme dankjewel aan Kim, Ann, Sofie en opnieuw manlief.