titel hier invoeren

“alsof iedereen nu nog op een blog zit te wachten” “misschien kan je het filmen, zoals iedereen het nu doet” “alle, en gij doet geen online sessies, ofwa?” alvast een kleine handgreep uit mijn hersenspinsels. In de eerste weken vlogen de online coaches en sessies rond mijn oren.                         Ik besliste om zélf geen online sessies te doen, behalve …

Lees verder

Er zijn.

Ik had al een heel onbestemd gevoel over dit weekend. Ik zou naar Italië vertrekken en toch voelde ik al lang vooraf dat ik maandag pas zou vertrekken ipv de aangewezen zaterdag. Je weet wel: zo een gutfeeling dat er iets ging zijn dat belangrijker was dan dat. Hoewel ik mezelf die reis ook echt wel gunde en uitkeek naar een week op een nieuwe plek, nieuwe mensen, nieuwe indrukken. …

Lees verder

Dare to lead

Ik ben aan het lezen in het boek ‘Dare to lead’ van Brené Brown. In stukken en brokken want ik val in slaap van zodra ik mijn hoofdkussen raak en me goed leg. *inzicht* Durven leiden heeft me doodmoe gemaakt de laatste week/weken/maanden In het boek vind je heel wat rond het thema schaamte, schuld en de kracht van kwetsbaarheid, thema’s waar Brene Brown in gespecialiseerd is en waar ik …

Lees verder

Delegeren: een nieuw begin.

Gisteren was het 2 jaar geleden dat Els stierf. Ik had haar beloofd om hààr Sakura verder te zetten, op mijn manier. Eigenwijs. Gedurfd en wonderwijverig. Vandaag was het zover: onze eerste Sakuradag: een verwendag voor chronisch zieken in ons WonderWijvenhuis. Aan de reacties te lezen was het een topdag, voor de deelnemers, de vrijwilligers én de therapeuten. Ik heb ze moeten lezen. Want ik was er niet. Ik was …

Lees verder

Groeipijn

Ik heb heel lang getwijfeld. Echt heel lang. Om aan te pakken wat voor WonderWijven is weggelegd: Groei. en dan bedoel ik exponentiële groei en impact. Want WonderWijven, dat ben ik. In alle facetten. Dus ook alles wat bij die volgende gigantische stap komt kijken, daar moet ik door en daar had ik geen goesting in. Want ik WIST dat er pijn bij ging komen kijken en dat ik ging …

Lees verder

Interessant

“hoe gaat het nu echt met je” vraag ik haar op ons tetterterras. ze lacht, ik zie de pijn aan haar onderlip. “interessant” antwoordt ze. “ik kan niet zeggen dat het goed gaat, maar ook niet slecht, maar wat er gebeurt is vooral interessant” Wauw. Wat een schoonheid vond ik in dat antwoord. In de pijn die deze moeder meedraagt door het ruwe verlies van haar kind. “er is geen …

Lees verder

No pleasing

Het is een basisregel van de WonderWijven: no pleasing. Ook ik moet mezelf daar (regelmatig) op wijzen en vaak loop ik mezelf daarin voorbij. Zoals vandaag. Ik hing op na een telefoontje van een vriendin, een telefoontje dat mijn vriendinnenhart brak. Ik voelde me misbegrepen en wilde het fiksen en wrong me in bochten om iets ‘goed’ te maken. Dat lukte niet. Ik hing op en zuchtte. “Fonteyn, schatteke, ge …

Lees verder

Brief aan jou, dochter van een zieke mama

Vorige week ging ik opnieuw een week naar Arthur Findlay. Door mij vaak gekscherend ‘Harry Potter’ school genoemd. Een school waar ik leer toveren, waar ik terug verbinding maak met mezelf, waar ik oude demonen loslaat en waar ik genezen van terugkom. Eén van de cadeautjes van vorige week was Chrissy, een vrouw met ALS die aan mijn tafel zat. Ze vroeg me om een brief aan haar dochter te …

Lees verder

Controversieel

‘I would like to start with 2 apologies. The first one is for only speaking English, the second one for being controversial’ Hij had meteen mijn aandacht, die dokter Julian Abel. Zijn speech was de kick-off van een twee-en-een-half daags Symposium over ‘Compassionate Cities’. Vrij vertaald: een stad met een hart. We praatten met een hondertal mensen vanuit allerlei vakgebieden over hoe we kijken naar palliatieve zorg en levenseindebegeleiding en …

Lees verder

Overgave

Ik botste zonet op een facebookreactie van een vrouw op de omslag van ons nieuwe boek. Haar reactie was, inclusief uitroeptekens: ‘is dit jullie afbeelding van een WonderWijf?! Ik ben zwaar teleurgesteld!’ Ik knipperde met mijn ogen en dacht ‘huh?’ en ‘watteuh?’ en ging dan kijken naar haar profiel om te kijken wat voor vlees ik in de kuip had. Deze vrouw profileert zich op haar eigen profiel als één …

Lees verder