#stoppesten (2)

Goed. In gevolg van mijn laatste blog wil ik toch even een groot punt maken, geen komma. Mijn woorden zijn nog niet koud, of er komt terug een les op mijn pad. Eentje die ik niet voorzien had.
 
Pestgedrag is ook achter de rug om, denkend dat mensen het nooit te weten komen. Hoongelach aan het gelag. Op neerbuigende toon spreken over iets waar je niets vanaf weet, of waar je niet eens met mij een gesprek over hebt gehad.
 
Ik dacht, ik dacht echt, dat ik gewapend was.
Maar dat ben ik niet.
 
Het raakt me tot ver voorbij mijn tenen, in het diepst van mijn ziel, het breekt mijn hart in duizend stukken dat mensen, van wie ik dacht dat ze dichtbij stonden, WonderWijven “mannenhaters’ noemen en dat het een bende ‘zielige vrouwen’ bijeen zijn. Dit alles onder goedkeurend gemompel en gegiechel van opgroeiende dochters die mee aan datzelfde gelag zitten. 
 
“ge moet maar wat flinker zijn” was het jaren ’80 antwoord van de juffen, de meesters, de directie.
Wel, dat kon ik niet en dat kan ik niet.
Ik wil niet flink zijn.
F u r i e u s.
Dàt wil ik zijn.
 
Maar ik ben stil.
Vanbuiten.
Ge moest u schamen.
Dat dit het voorbeeld is dat je aan je kinderen geeft.
#stoppesten
 
Gerelateerde afbeelding
 
 

Vergeven

Er zit al weken een blog in mijn vingers te kriebelen, maar ik krijg ‘m niet gepakt. Misschien moet ik maar ‘gewoon’ beginnen schrijven.

De laatste weken komt het ‘peststuk’ weer heel erg naar boven in mijn leven. Verschillende signalen en kleine prikacties in mijn energie, maken me weer heel erg bewust van de pijn en het schrapzetten al die jaren lang. Nu, ik heb daar iets goeds mee gedaan, met me afzetten tegen de bullebakken. Ik zou ze eigenlijk dankbaar moeten zijn.

En toch. Toch merk ik dat de pijn niet heelt. Dat het mes dat toen stak, nog altijd even venijnig steekt en dat mijn hart instant bloedt. Om het dan te laten bloeien moeten er eerst tranen en pijn uit, om het zo weer zuurstof te geven. Tranen en pijn die ik niet wil toelaten.

Zo stond één van de pestkoppen van vroeger onverwacht in het WonderWijvenhuis. Ze complimenteerde me met alles wat ik gerealiseerd had. Ik wist me amper een houding te geven en ik wilde het uitschreeuwen of ze wel besefte wat ze me ooit had aangedaan. Ik bleef kalm. Koetjes en kalfjes passeerden de revue. Ik ben goed opgevoed, weetuwel.

Zo hoorde ik onlangs dat karma eindelijk had ingegrepen toen een ex-collega en waanzinnige bullebak zijn ontslag kreeg, op een leeftijd die niet echt meer goed in de markt ligt. Ja, ik beken, ik had leedvermaak. (I’m not perfect, you know)

Zo had ik deze week contact met een geweldig WonderWijf, Marjolein Faes, die een actie opstart “#stoppesten”. Belangrijke aanvulling: #stoppesten bij volwassenen. Mijn hart brak bij het horen van haar verhaal en mijn hoed gaat af wanneer ik haar hoor vertellen hoe ze hier iets positiefs van gaat maken. Ik heb haar uitgenodigd om enkele van mijn voorbeelden te gebruiken, met veel liefde. #wonderwijvenrules

Ik vroeg haar wat haar magische toverspreuk was om de pijn te doen stoppen, om de ellende die je in je lijf opslaagt (hallo hashimoto!) eindelijk te genezen. Haar antwoord was heel simpel en aartsmoeilijk tegelijk.

Vergeven.

Ja. Uhu.

Morgen krijg ik een eerste oefening live voorgeschoteld. Ik merk dat ik, als ik erbij stilsta, absoluut geen zin in heb en de drang om iemand op zijn bakkes te slagen is groter dan de zin om te vergeven. Maar, ik ben goed opgevoed, weetuwel.

Maar als dàt de magic trick is om te genezen. I’ll do anything. Zelfs dat.

Doseren

Daarstraks kreeg ik de vraag voorgeschoteld: “… en hoe doseer je dat dan allemaal, met uw ziek-zijn en-al”. Na even nadenken was het antwoord heel simpel:

Niet.

Ik doseer niet.

Ik heb dat een tijdlang geprobeerd, doseren en voelen hoe ik mijn energie moest spreiden om zo constant mogelijk te leven en de dingen te kunnen opvangen en toch zoveel mogelijk kwaliteit uit mijn leven te halen.

Ik kreeg daar stress van. Dan moest ik, op dagen dat ik me goed voelde, verplicht rusten omdat ik de volgende dag een afspraak had waar mijn batterijen vol voor moesten zijn en op dagen dat ik me slecht voel, toch nog iets doen van beweging omdat dat zo op mijn geprogrammeerde agenda stond. Resultaat: piekeren in bed en pijnlijke gewrichten van het overdoen. Dat wérkt dus niet.

Tot Karine van Oosterbos me een truukje gaf. “Als je ’s morgens wakker wordt, bepaal je je energielevel en het aantal punten dat dit heeft én je bepaalt hoeveel energie je iets kost en/of oplevert”

Dat betekent: ik had bijvoorbeeld gisteren 4 punten. Eten maken = 1 punt. Naar het WonderWijvenhuis gaan om open te doen = 1 punt. Een machine was ophangen = 2 punten. Dan schiet er dus weinig meer over voor de rest van de dag én de geplande opruimactie van de tuin te vervolmaken. Dus ging er ’s morgens een Appje naar manlief en de kinderen: wie kan er om 16u de tuin even een uur mee opruimen, alstublieft?

Stipt vijf voor vier stond dochterlief met vriendje in de tuin op te ruimen en was in een uurke de eerste hand om ‘m zomerklaar te krijgen geregeld.

Ik doseer niet. Ik delegeer. Want ik wil echt wel alles uit mijn leven halen. Life’s 2 short.

Auti-moeder

“dat hij over ons loopt”, zei de agente gisteren aan onze grote tafel en dat ze ons gaat helpen met alle instanties te contacteren om ervoor te zorgen dat dit stopt.

Mijn lijf deed pijn, van de stress, het verdriet, de angst. Ik kon zelfs niet meer zitten op een gewone stoel en moest kussens halen om mijn botten te ontlasten. Alles deed pijn.

Hij had zonet gaten in het plafond van zijn kamer geklopt omdat hij zijn computer van ons niet terugkrijgt. Een computer en bijbehorende games die ervoor zorgden dat ons huis constant gevuld was met agressie en geroep en geboenk en getier. Het was of de computer of ik, tierde ik vorige week nog tegen manlief.

18 jaar trekken en sleuren we aan onze zoon om hem op het rechte pad te houden. Ja, mevrouw de agente, we hebben hem bediend om constante confrontaties te vermijden. Doodmoe word je daarvan.

Ik ben een auti-moeder. Ik kan niet meer.

Feminisme

Of ik een feminist ben?

Die vraag krijg ik heel vaak.

Mezelf een feministe noemen zou tekort doen aan de échte feministes, zij die schoon werk hebben geleverd op het moment dat het nodig was. Zij die op de barricaden stonden toen de vrouwen niet de vrije keuze hadden om al dan niet te gaan werken of hun eigen ding te doen.

Feminisme ging jammer genoeg uit van tekorten, want dat was ook zo, toen, in die tijd, tekort en misdeeld. Die strijd is hier in België gestreden, is mijn mening, nu is het tijd om te groeien en onze energie niet te steken in vechten voor onze plek, maar te staan waarvoor we staan en te doen wat we doen, binnen onze talenten en mogelijkheden. Onszelf klein houden vanuit de energie en de overtuigingen van toen zou afbreuk doen aan alles waar die dames voor gestreden hebben: de vrijheid om (gvd) ons goesting te doen.

WonderWijven staat voor bezieling, verbinding en groei. Wij hebben hier in deze contreien alle kansen en alle mogelijkheden, we moeten daarnaar kijken en geen aandacht geven aan ‘geen ruimte krijgen in de mannenwereld’. Die ruimte, die creëren we namelijk zelf en dat glazen plafond, daar zullen we op donderdagavond even een danske op placeren op de afterworkparty. Maar echt, hé.

Ik geloof niet in de ‘mannenwereld’ , ik geloof in een wereld voor iedereen met kansen voor iedereen. De realiteit en de cijfers zijn dat er nog steeds een verschil is in loon en weetikveel, maar ik ben ervan overtuigd dat als je zélf de stappen zet en zélf bewust bent van je eigen mogelijkheden, dat de wereld rondom jou zich daarnaar zet en dat je je eigen kansen creëert.

Door bij WonderWijven consequent te kiezen om aandacht te geven aan bezieling, verbinding en groei en dus mogelijkheden en ondersteuning ben ik ervan overtuigd dat we ook op die manier een druppel zijn die rimpels creëert in de oceaan.

en die druppel, die begint bij jezelf.

de storthoop heeft gesproken

Afbeeldingsresultaat voor storthoop freggels

Kanker is een trut

Ik hoorde het me zo zeggen, vanmorgen “ik heb het ge-hàd met al die dooi. Ge-hàd. ’t mag nu klaar zijn met al dat sterven en ziek zijn rond mij. Ge-hàd.”

Toen ik vanmiddag mama terugbelde die nog even meldde, vlak voor ’t afsluiten, dat onze lieve T* echt niet ok is en dat ze kanker heeft, hield ik me wéér sterk.

Adem in, adem uit.

Cortisol onder controle: check.

Adem in, adem uit.

“Ik bel haar meteen, mams. Als ik op de terugweg ben.”

” sgoe, schat, maar vraag eerst of ge niet stoort”

“Lieve T*, ikken hier, wat hoor ik net? Wa is dees? Ahja, en ik moest vragen van mama of ik niet stoor maar ik weet dat ik dat niet doe, dus vertel assjeblief wat er aan de hand is”

Eierstokkanker, met spikkels op het longvlies en het buikvlies. Operatie 1 in een sneltempo erdoor en de eerste chemo erachteraan gejast. “’t gaat niet zo goed, Marijke”

Ze was buiten adem toen ze moest vertellen aan de telefoon.

“Ik kom straks langs, T*, dan nemen we even tijd.” “oh, dat zou fijn zijn”

Ik donderde terug het WonderWijvenhuis binnen, barstte in woedehuilen uit en werd opgevangen door een team van feekes.

Kanker is een trut.

“maar er is geen andere optie dan genezen, Marijke, brand je een kaarsje voor mij?”

en wil iedereen rond mij, ik zeg echt iedereen, nu gewoon gezond zijn en blijven? Dankjewel.

 

 

 

quitte

Labiel, verre van standvastig, dat ben ik en mijn moeder noemde hij arrogant. In een SMS.

Mijn cortisol-level schoot even de hoogte in terwijl ik onderweg was met dochterlief naar ziekenbezoek bij zoonlief die in allerijl is opgenomen omdat hij allergisch gereageerd heeft op medicatie. De dag nadat ik hoorde dat een vriendin nog een maand te leven heeft, dat zuslief en schoonbroerlief eindelijk kunnen beginnen uitkijken naar het einde van hun verbouwingen, dat ik deze week bij mama op de koffie was, net nog in de week van een klotediagnose en net deze week dat ik 40 geworden ben.

Dat hij geen boodschap heeft aan mijn labiele uitspattingen en zijn moeder ook niet.

Grappig.

Ik ook niet aan de zijne en wellicht mijn moeder ook niet en mijn zus ook niet.

Staan we quitte.

Kunnen we nu verder gaan met wat en wie er belangrijk is?

’t is de schuld van mijn hormonen

Sinds kort kan ik dat echt zeggen.

” ’t Is de schuld van mijn hormonen”

want het is potverdorie nog waar ook.

De tintelingen in mijn benen, het geheugenverlies, het niks kunnen onthouden, de paniekaanvallen, de gewichtstoename, de tandproblemen, de moodswings, de verpletterende vermoeidheid en de mist in mijn hoofd. De pijn aan mijn gewrichten, de druk op mijn ogen, het vocht in mijn benen, het haarverlies…. de lijst van klachten is eindeloos.

Ik ben boos en teleurgesteld, want loop al jaren te zeuren dat er iets mis is met mijn hormonen en ondanks diverse onderzoeken kwam er ‘niks significants’ uit en ‘het zat tussen mijn twee oren’ alias onze huisarts die ook de galblaasontsteking als hernia gediagnosticeerd had.

…De paniekaanval op het podium bij An Nelissen (zo zie je maar, het heeft niks met koppig of eigenzinnig te maken, het ging gewoon écht niet) – het vergeten van voornamen – het niet verdragen van licht en teveel prikkels – het ‘scherp’ staan en niet kunnen relativeren. Het om-de-vijf-voet janken voor niks. Het panikeren als er teveel op de agenda staat. De lijstjes die ik moet maken of ik ben het noorden kwijt.

Hashimoto. Onder de patiënten online bijna liefkozend ‘hashis’ genoemd. Soms lijkt het inderdaad op stoned, ja.  

Cortisol pingpongt met insuline en gaat aan de haal met mijn gewicht en vetgehalte. Tussendoor danst oestrogeen de tango en weigert resoluut om de maandelijkse planning in acht te nemen.Het ontbreken van thyroxine geeft me letterlijke en figuurlijk de bibbers enmijn hypofyse vergeet waar mijn hoofd staat.

‘een burn-out, dat kan in uw geval niet anders’ was de oorspronkelijke diagnose. Ik geloofde er geen zak van en ik blijk nu gelijk te hebben. Opgebrand, dat zeker wel, maar dan echt fysiek. ’t zit dus niet tussen mijn oren. ’t zit verdorie in mijn lijf en dit al veel te lang.

Het is eigenlijk zo erg dat het blèten lachen wordt en dat flauwe mopjes om de hoek loeren. Daar moét iets van komen, dat kan niet anders.

Tijd voor genezing dus, op de valreep een nieuwe stap. #bijnaveertig

#sommigedingenzijncadeaukes #tismaarhoegekijkt #jaditiseentipjevandesluier

 

Bezieling

Wat een bezielde dag gisteren.
Ik kan echt met verbazing kijken hoe dingen op hun plek vallen, hoe er verbinding en bezieling ontstaat en hoe in no-time alles, maar dan ook alles rondom hierop afgesteld staat. Een telefoontje van iemand die afmeldt, iemand die een zin begint en die ik kan afmaken, uren die magisch in flow lijken te zijn en waardoor je tijd kan vrijmaken voor waar het écht over gaat: het leven.
en sterven.
Want bezieling is niet allemaal hiphiphoera, het is pijn doen en dankbaarheid tot in je rauwe kern en duizelig worden omdat het je zo raakt.
Dat het schoon en lelijk is tegelijk en dat je niet weet wat eerst kiezen.
Ik wéét nu wat de volgende stap is en deze, deze ga ik behoedzaam nemen.
#festinalente
#staytuned

Met alle chinezen ….

De vermoeidheid van een aantal jaar, het kilo’s bijkomen, de moodswings, de vergeetachtigheid, het haarverlies en nog zoveel meer…. het heeft een oorzaak. Duidelijk op het scherm te lezen in de bloedwaarden in het vuur- en vuurrood.

Hashimoto* 

“da’s goed nieuws” zei ik gisteren tegen de endocrinoloog. Hij schoot in de lach. “jij bent de eerste patiënt die dit goed nieuws vind, ik weet niet wat dat is vandaag, maar ik heb allemaal leuke patiënten vandaag”

Het is goed nieuws omdat het dus géén burn-out is en omdat ik dus wél fysiek iets mankeer. Dat het dus niet in mijn koppeke zit, zoals ik dat al langer beweer, maar dat mijn lijf niet meewil.

Ik krijg graag gelijk.

Los van de diagnose, die niet zo geweldig is natuurlijk, ben ik blij dat ik eindelijk een antwoord heb en dat we eindelijk kunnen gaan behandelen.

Als bij ‘toeval’ postte San net iets over het boek van Christiane Beerlandt op facebook. Ik vroeg haar om effe schildklier op te zoeken:

“schildklier algemeen (in evenwicht) is afgestemd zijn op jezelf, en de erkenning van je innerlijke gezag, specifiek vermogen om onze goddelijkheid te uiten, naar buiten te brengen, het ontstaan geven aan, laten geboren worden van, het creËren van…. transformatie en wedergeboorte van onszelf, intuitief openstaan voor onze diepste zelf, ten volle verantwoordelijkheid nemen voor je bestaan, leven vanuit jezelf … jezelf tenvolle waarderen, jij bent de koningin van je bestaan, jij kan anderen helpen maar nniet als martelaar, anderen hun mening niet laten raken, zelferkenning en een intens contact met je goddelijke zelf, geen slachtoffergevoel, afgestemd zijn op de hogere liefde en de pure vreugde, symbool voor het scheppen van totaal nieuwe dingen, de macht over jezelf, ook om je gevoelens te uiten, energieën naar buiten te draaien, productiviteit”

en ook

“Bij te trage schildklier : je ontloopt de verantwoordelijkheid van dit leven , jij vlucht in idealiserende gedachten, in dromen en onwerkelijke fantasieën. Jij vlucht en ervaart het leven als te belastend. je zal het elders zoeken. Jij slaat een afwijkende weg in : daar ‘hoogboven in je geest’ daar kan je het niet aan, daar hoef je niet écht te leven. jij doet niet meer mee, aanvankelijk klamp je je vast aan anderen, tenslotte klim jij steeds verder in hogere wolken…. daar zal het beter zijn, daar meen jij veiligheid te vinden, zonder angsten. Geen echte realiteitsbeleving meer, een onwezenlijke toestand. Miskenning van je levende zelf, een vlucht…..”

… een zeer herkenbaar stukje, lieve lezer, van de tijd voor ik ‘foert’ zei.

de oplossing : warm gevoel van zelfbewustzijn ontwikkelen… een warm contact met het aardse en het lichamelijke …. ze zijn lief voor je, wees niet bang. het is een geruststelling. De aarde is niet vol zwart gevaar… maar terug tot hier. Voel je warm in het veilige zonnetje…. weet je beschermd door je goddelijke kern. Je hoeft niet te vluchten…. niets kwaads zal jou overkomen…. wanneer jij in vertrouwen leeft. Creëer zelf je leven hier op aarde, niet slechts in dromen… liefde tot jezelf , manifestatie naar buiten toe, met beide voeten op de grond…. de koe bij de horens vatten…. actie!

Niets kwaads zal jou overkomen… dàt kwam binnen. Auw. Ik voel me hier niet altijd even veilig. Vandaar mijn giftige reacties op bijvoorbeeld verborgen agenda’s en netwerken …

en toen schreef ze: we zijn er hier met 18.000 een veiligere plek van aan ’t maken. Ge gaat genezen, lieve schat, ge zijt uzelf aan het genezen, wacht maar af!

Kijk. dàt bedoel ik. Dàtte.

Met alle chinezen maar niet meer met de deze en 18.000 WonderWijven met mij.

 

 

*Hashimoto = autoimmuunziekte die je schildklier aanvalt – for the record: Hashimoto was een Japanner, maar daar had ik geen leuke titelwoordspeling voor.