Kanker is een trut

Ik hoorde het me zo zeggen, vanmorgen “ik heb het ge-hàd met al die dooi. Ge-hàd. ’t mag nu klaar zijn met al dat sterven en ziek zijn rond mij. Ge-hàd.”

Toen ik vanmiddag mama terugbelde die nog even meldde, vlak voor ’t afsluiten, dat onze lieve T* echt niet ok is en dat ze kanker heeft, hield ik me wéér sterk.

Adem in, adem uit.

Cortisol onder controle: check.

Adem in, adem uit.

“Ik bel haar meteen, mams. Als ik op de terugweg ben.”

” sgoe, schat, maar vraag eerst of ge niet stoort”

“Lieve T*, ikken hier, wat hoor ik net? Wa is dees? Ahja, en ik moest vragen van mama of ik niet stoor maar ik weet dat ik dat niet doe, dus vertel assjeblief wat er aan de hand is”

Eierstokkanker, met spikkels op het longvlies en het buikvlies. Operatie 1 in een sneltempo erdoor en de eerste chemo erachteraan gejast. “’t gaat niet zo goed, Marijke”

Ze was buiten adem toen ze moest vertellen aan de telefoon.

“Ik kom straks langs, T*, dan nemen we even tijd.” “oh, dat zou fijn zijn”

Ik donderde terug het WonderWijvenhuis binnen, barstte in woedehuilen uit en werd opgevangen door een team van feekes.

Kanker is een trut.

“maar er is geen andere optie dan genezen, Marijke, brand je een kaarsje voor mij?”

en wil iedereen rond mij, ik zeg echt iedereen, nu gewoon gezond zijn en blijven? Dankjewel.

 

 

 

quitte

Labiel, verre van standvastig, dat ben ik en mijn moeder noemde hij arrogant. In een SMS.

Mijn cortisol-level schoot even de hoogte in terwijl ik onderweg was met dochterlief naar ziekenbezoek bij zoonlief die in allerijl is opgenomen omdat hij allergisch gereageerd heeft op medicatie. De dag nadat ik hoorde dat een vriendin nog een maand te leven heeft, dat zuslief en schoonbroerlief eindelijk kunnen beginnen uitkijken naar het einde van hun verbouwingen, dat ik deze week bij mama op de koffie was, net nog in de week van een klotediagnose en net deze week dat ik 40 geworden ben.

Dat hij geen boodschap heeft aan mijn labiele uitspattingen en zijn moeder ook niet.

Grappig.

Ik ook niet aan de zijne en wellicht mijn moeder ook niet en mijn zus ook niet.

Staan we quitte.

Kunnen we nu verder gaan met wat en wie er belangrijk is?

’t is de schuld van mijn hormonen

Sinds kort kan ik dat echt zeggen.

” ’t Is de schuld van mijn hormonen”

want het is potverdorie nog waar ook.

De tintelingen in mijn benen, het geheugenverlies, het niks kunnen onthouden, de paniekaanvallen, de gewichtstoename, de tandproblemen, de moodswings, de verpletterende vermoeidheid en de mist in mijn hoofd. De pijn aan mijn gewrichten, de druk op mijn ogen, het vocht in mijn benen, het haarverlies…. de lijst van klachten is eindeloos.

Ik ben boos en teleurgesteld, want loop al jaren te zeuren dat er iets mis is met mijn hormonen en ondanks diverse onderzoeken kwam er ‘niks significants’ uit en ‘het zat tussen mijn twee oren’ alias onze huisarts die ook de galblaasontsteking als hernia gediagnosticeerd had.

…De paniekaanval op het podium bij An Nelissen (zo zie je maar, het heeft niks met koppig of eigenzinnig te maken, het ging gewoon écht niet) – het vergeten van voornamen – het niet verdragen van licht en teveel prikkels – het ‘scherp’ staan en niet kunnen relativeren. Het om-de-vijf-voet janken voor niks. Het panikeren als er teveel op de agenda staat. De lijstjes die ik moet maken of ik ben het noorden kwijt.

Hashimoto. Onder de patiënten online bijna liefkozend ‘hashis’ genoemd. Soms lijkt het inderdaad op stoned, ja.  

Cortisol pingpongt met insuline en gaat aan de haal met mijn gewicht en vetgehalte. Tussendoor danst oestrogeen de tango en weigert resoluut om de maandelijkse planning in acht te nemen.Het ontbreken van thyroxine geeft me letterlijke en figuurlijk de bibbers enmijn hypofyse vergeet waar mijn hoofd staat.

‘een burn-out, dat kan in uw geval niet anders’ was de oorspronkelijke diagnose. Ik geloofde er geen zak van en ik blijk nu gelijk te hebben. Opgebrand, dat zeker wel, maar dan echt fysiek. ’t zit dus niet tussen mijn oren. ’t zit verdorie in mijn lijf en dit al veel te lang.

Het is eigenlijk zo erg dat het blèten lachen wordt en dat flauwe mopjes om de hoek loeren. Daar moét iets van komen, dat kan niet anders.

Tijd voor genezing dus, op de valreep een nieuwe stap. #bijnaveertig

#sommigedingenzijncadeaukes #tismaarhoegekijkt #jaditiseentipjevandesluier

 

Bezieling

Wat een bezielde dag gisteren.
Ik kan echt met verbazing kijken hoe dingen op hun plek vallen, hoe er verbinding en bezieling ontstaat en hoe in no-time alles, maar dan ook alles rondom hierop afgesteld staat. Een telefoontje van iemand die afmeldt, iemand die een zin begint en die ik kan afmaken, uren die magisch in flow lijken te zijn en waardoor je tijd kan vrijmaken voor waar het écht over gaat: het leven.
en sterven.
Want bezieling is niet allemaal hiphiphoera, het is pijn doen en dankbaarheid tot in je rauwe kern en duizelig worden omdat het je zo raakt.
Dat het schoon en lelijk is tegelijk en dat je niet weet wat eerst kiezen.
Ik wéét nu wat de volgende stap is en deze, deze ga ik behoedzaam nemen.
#festinalente
#staytuned

Met alle chinezen ….

De vermoeidheid van een aantal jaar, het kilo’s bijkomen, de moodswings, de vergeetachtigheid, het haarverlies en nog zoveel meer…. het heeft een oorzaak. Duidelijk op het scherm te lezen in de bloedwaarden in het vuur- en vuurrood.

Hashimoto* 

“da’s goed nieuws” zei ik gisteren tegen de endocrinoloog. Hij schoot in de lach. “jij bent de eerste patiënt die dit goed nieuws vind, ik weet niet wat dat is vandaag, maar ik heb allemaal leuke patiënten vandaag”

Het is goed nieuws omdat het dus géén burn-out is en omdat ik dus wél fysiek iets mankeer. Dat het dus niet in mijn koppeke zit, zoals ik dat al langer beweer, maar dat mijn lijf niet meewil.

Ik krijg graag gelijk.

Los van de diagnose, die niet zo geweldig is natuurlijk, ben ik blij dat ik eindelijk een antwoord heb en dat we eindelijk kunnen gaan behandelen.

Als bij ‘toeval’ postte San net iets over het boek van Christiane Beerlandt op facebook. Ik vroeg haar om effe schildklier op te zoeken:

“schildklier algemeen (in evenwicht) is afgestemd zijn op jezelf, en de erkenning van je innerlijke gezag, specifiek vermogen om onze goddelijkheid te uiten, naar buiten te brengen, het ontstaan geven aan, laten geboren worden van, het creËren van…. transformatie en wedergeboorte van onszelf, intuitief openstaan voor onze diepste zelf, ten volle verantwoordelijkheid nemen voor je bestaan, leven vanuit jezelf … jezelf tenvolle waarderen, jij bent de koningin van je bestaan, jij kan anderen helpen maar nniet als martelaar, anderen hun mening niet laten raken, zelferkenning en een intens contact met je goddelijke zelf, geen slachtoffergevoel, afgestemd zijn op de hogere liefde en de pure vreugde, symbool voor het scheppen van totaal nieuwe dingen, de macht over jezelf, ook om je gevoelens te uiten, energieën naar buiten te draaien, productiviteit”

en ook

“Bij te trage schildklier : je ontloopt de verantwoordelijkheid van dit leven , jij vlucht in idealiserende gedachten, in dromen en onwerkelijke fantasieën. Jij vlucht en ervaart het leven als te belastend. je zal het elders zoeken. Jij slaat een afwijkende weg in : daar ‘hoogboven in je geest’ daar kan je het niet aan, daar hoef je niet écht te leven. jij doet niet meer mee, aanvankelijk klamp je je vast aan anderen, tenslotte klim jij steeds verder in hogere wolken…. daar zal het beter zijn, daar meen jij veiligheid te vinden, zonder angsten. Geen echte realiteitsbeleving meer, een onwezenlijke toestand. Miskenning van je levende zelf, een vlucht…..”

… een zeer herkenbaar stukje, lieve lezer, van de tijd voor ik ‘foert’ zei.

de oplossing : warm gevoel van zelfbewustzijn ontwikkelen… een warm contact met het aardse en het lichamelijke …. ze zijn lief voor je, wees niet bang. het is een geruststelling. De aarde is niet vol zwart gevaar… maar terug tot hier. Voel je warm in het veilige zonnetje…. weet je beschermd door je goddelijke kern. Je hoeft niet te vluchten…. niets kwaads zal jou overkomen…. wanneer jij in vertrouwen leeft. Creëer zelf je leven hier op aarde, niet slechts in dromen… liefde tot jezelf , manifestatie naar buiten toe, met beide voeten op de grond…. de koe bij de horens vatten…. actie!

Niets kwaads zal jou overkomen… dàt kwam binnen. Auw. Ik voel me hier niet altijd even veilig. Vandaar mijn giftige reacties op bijvoorbeeld verborgen agenda’s en netwerken …

en toen schreef ze: we zijn er hier met 18.000 een veiligere plek van aan ’t maken. Ge gaat genezen, lieve schat, ge zijt uzelf aan het genezen, wacht maar af!

Kijk. dàt bedoel ik. Dàtte.

Met alle chinezen maar niet meer met de deze en 18.000 WonderWijven met mij.

 

 

*Hashimoto = autoimmuunziekte die je schildklier aanvalt – for the record: Hashimoto was een Japanner, maar daar had ik geen leuke titelwoordspeling voor.

Heb je nog ergens hulp bij nodig?

“Heb je toevallig nog ergens hulp nodig, Marijke?”, plingde mijn Messenger om 17:08

We waren die dag begonnen met het klussen in het WonderWijvenhuis. Doel: 7 (!) prakijkruimtes, een workshopruimte en een ontvangstruimte klaarstomen voor de opening 6 dagen later.

’s Morgens om 9u00 stond het eerste WonderWijf er al: gewapend met verf en pottekes, gepimpt in kluskledij, meteen een halfuurke daarna het tweede WonderWijf, gewapend met professioneel schildersmateriaal en energie en oog voor detail. Kort daarna sijpelden één voor een WonderWijven binnen, voor efkes, om een goed kuisproductje binnen te zwieren, om een helpende hand toe te steken, om effe gauw iets te briefen over een vergunning (en morgen kom ik klussen, zenne!), om gordijnroedes uit te meten, om te doen wat nodig was dat moment.

Nu, ik heb al veel gezien bij de WonderWijven en ik had al eea. kunnen inschatten, maar dit? Het feit dat je mensen gewoon hun goesting kan laten doen, dat ze in goed overleg mét de nodige kakels en zottigheid, de dingen aanpakken zonder zever, dat we de tijd konden nemen om samen te lunchen in de zon en daar erg van te genieten, dat (bijna) iedereen schaamteloos de koffie vond… en dat ik geen enkele leiderschapskwaliteit nodig had want dat heel die boel gewoon draaide.

Ik reed naar huis en liet een klussend WonderWijf vol vertrouwen achter. ‘vraag maar aan de huiseigenaar om straks effe de deur te sluiten’

“Heb je toevallig nog ergens hulp nodig, Marijke?”, plingde mijn Messenger om 17:08

“ikke ni, maar een WonderWijf dat in haar eentje gordijnroedes aan het hangen is kan wel een handje gebruiken”

Later op de avond, 20u58:

“Als je morgenmiddag nog helpende handen kan gebruiken, geef maar een seintje. Was tof daarnet”

Hier word ik zo gelukkig van hé, echt.

Op naar dag 2.

 

Zelfreflectie

Een tijdje geleden kreeg ik op LinkedIn een reactie op een vraag: ‘of ik niet beter eerst aan zelfreflectie zou doen in plaats van zulke stomme vragen te stellen’

…van een totale vreemde, lieve lezer.

Aangevuld met een opmerking van een bekende: ‘stop met zo naïef en zelfbeschermend te zijn, de wereld zit anders in elkaar’ en een andere totale vreemde ‘zou jij je niet beter terug gaan bezighouden met je geheime genootschap in plaats van hier stomme vragen te stellen?’

Deze profielen heb ik geblokkeerd, of wat had u gedacht.

De vraag die ik stelde was hoe integer facebookvrienden waren als vriendschapsverzoeken ingezet werden puur voor marketingdoeleinden en hoe mijn netwerk daar naar keek, of zij me een andere visie konden geven.

Verschillende aanvallen werden mijn deel.

“Dat ik beschaamd moest zijn om dit openbaar op mijn profiel moest zetten” was nog zo eentje. Ik vraag me af wie er beschaamd moet zijn.

De voorbije week was er een Marketingmadam die hetzelfde meemaakt: beschimpt en beschoten op LinkedIn, uitgescholden en vernederd met een uitloop naar Twitter. Ze vroeg zich openlijk op LinkedIn af of dit wel de bedoeling was en dat ze hier als goeie online marketeer haar vragen over had en dat ze hier onderzoek naar wilde doen. De reacties onder die post waren nog voorzichtig gezegd waanzinnig.

Ook voor haar het advies, in de comments: ‘hoog tijd om aan zelfreflectie te doen’. Ik kreeg pijn in haar plaats.

Ik vraag me oprecht af sinds wanneer enge, bekrompen mensen “zelfreflectie” als scheldwoord gebruiken. Dit is écht vies beladen communicatie en ik ben bezorgd over de businesswereld. Er moet maar één zulk een rotte appel in je bedrijf zitten en het is naar de haaien. Niet direct, maar wel mettertijd en voor je het doorhebt, is er al schade.

Ik ben blij dat ik niet meer werk. Mijn voelsprieten voor zulke mensen zijn zo overtriggerd dat dit niet meer gezond is.

Gisteren kreeg ik een chatbericht van een vrouw die verbolgen was over het feit dat ik haar bericht niet gepubliceerd had op de WonderWIjven ‘merci dat je dit bericht wel doorlaat, mijn andere vond Marijke waarschijnlijk niet interessant genoeg?’ Ik daagde mezelf uit, na een diepe ademhaling, om het gesprek aan te gaan en haar de groepsregels nog even uit te leggen en te kijken of ik misschien iets verkeerds had gedaan. Uitroeptekens !!!! en arrogantie werden mijn deel, ik schreef letterlijk ‘ik ga hierover niet in discussie’, het gesprek werd door haar beëindigd met ‘oké,dag Marijke’

Dagdag. Dag rotte appel. Tijd voor een beetje zelfreflectie, me dunkt.

Betrapt

Ik nam gisteren deel aan een hele boeiende infosessie over een jaartraject rond persoonlijke en spirituele groei bij Universa

Ik was daar niet alleen, we waren met een groep van een 20-tal geïnteresseerden die in een cirkel deelnamen aan het moment. In het midden van de cirkel stond een prachtig boeket (zelfgeplukt door Tim, als hij niet zo’n goeie leraar was, kan hij zo bij Bloomon beginnen) en kaarsjes

Universa is een hele mooie organisatie. Heel bezield en gedurfd ook in deze tijd. Universa wordt over het algemeen gedragen door jonge mensen die durven kiezen voor spiritualiteit en energie. Ik verwachtte dus ook ‘dat soort volk’ gisteren in de sessie.

Dat was het dus niet. Ik betrapte mezelf op het screenen van de aanwezigen en ja, ook op het hokjesdenken en beoordelen en hier en daar zelfs een veroordeling. Kei-spiritueel-en-al *not*

Ik observeerde mezelf. Hoe ik die ene man met wit hemdje van een merk met veel praatjes meteen in de hoek van ‘manipulatieve netwerker’ parkeerde. Hoe ik die ene mevrouw die erg mager was, als ‘fragile’ omschreef. Hoe ik moe werd van een spiritueel haantje dat mij de les probeerde te spellen dat ik moest loslaten (Gast! loslaten is zoooo jaren ’90!) Ik probeerde mezelf rustig te houden terwijl ‘ongemak’ door mijn lijf gierde.

De serieuzigheid van heel het gebeuren ontging me en ook weer helemaal niet. Dit waren allemaal mensen die interesse hadden om een heel jaar aan zichzelf te werken én een transformatie te ondergaan. Mijn innerlijke Pipi Langkous hing ondersteboven op haar stoel en vroeg om aandacht.

‘waarom zijn al die mensen zo serieus?’  – ‘gaan we zo even buiten, ik heb te weinig zuurstof’ – ‘zie je die meneer, die heeft vast vanmorgen zijn snotjes niet in de vuilbak gegooid’ – ‘je ziet die mevrouw haar BH, hij past wel bij haar T-shirt – ‘ik wil be-weeeee-gen’ – ‘duurt het nog lang?’ – …

Toen we naar huis gingen, waar ik op alle mogelijke manieren bij het napraatje de ‘manipulatieve netwerker’ trachtte te vermijden, kwam hij alsnog aan de auto voorbij en vroeg aan mij (heu, ikke? vraagt hij dit aan mij?) oprecht of hij voor dit lange traject zou moeten gaan.

“ja, transformatie is in uw geval wel nodig” – de knoerteerlijke Pipi was nog niet naar bed, lieve lezer.

Hij vroeg verder door naar het waarom en waarom ik zo geloof in zulke trajecten enzoverder enzovoort. Hij daagde me uit om gewoon te zeggen wat ik te zeggen had.

“dat uw maskers eraf moeten, dat is echt heel erg nodig, en ge moet uit uw hoofd” antwoordde ik.

Zijn reactie was met een intelligente, geoefende blik, duidelijk gearticuleerd en bijna gedeclameerd en voor mij zeer vanuit de hoogte “meestal zijn dit soort reacties spiegels. Misschien moet jij zelf wel uit je hoofd?’

*betrapt*

-maar dan nog, seg-

 

Verlof in een VUCA wereld

Ik hoor het me daarstraks zeggen, op een terras in Mechelen

“jaja, er wordt veel ge-BLABLA-at over versatile en agile en de rest van VUCA en leadership en er is weinig volk dat daar echt iets aan doet. Ik ben dat beu.”

Een glimlach aan de overkant van de tafel van mijn gesprekspartner.

“lees ik daar enige allergie in je lichaamstaal, Marijke?”

*grijnzend* “haha, ja. Ik word daar echt zo moe van. Al die intelligente praat en iedereen die luistert en niemand die er echt iets mee doet. Allé, toch niet dat ik het zie, hé, dus, ja wel degelijk een dikke allergie”

Zulke gesprekken dagen mij uit. Om op weg naar huis te mijmeren en te reflecteren en te gaan voelen of wat ik doe wel degelijk klopt. Om op weg naar huis dankbaar te zijn dat ik zulke mensen màg ontmoeten die ongezouten eerlijk zijn, ook al is het de eerste keer dat we elkaar écht ontmoeten en tijd nemen om te verbinden op een terras met tapas en veel vrouwenpraat.

Intelligente vrouwenpraat.

Over hoe we allebei geloven in het verschil dat we maken als rolmodel naar onze dochters en dat er in deze samenleving teveel moetjes zijn.

Over hoe we allebei ervan overtuigd zijn dat iets doen met goesting zoveel belangrijker is dan een diploma

Over hoe belangrijk energie is én positieve verbinding waar iedereen kansen krijgt om te groeien

Over hoe lekker de tapas zijn (en hoe weinig aandacht ze kregen omdat het gesprek boeiender was)

Over hoe fijn het is om tijd voor dit soort dingen te hebben en te kunnen nemen:

Tapas met een ‘onbekende’ op een terras in eigen land. Toen het plots begon te stortregenen en ik een paraplu kreeg van de buurvrouw die ‘toevallig’ paste bij mijn jurk en wij allebei in een deuk lagen en zij er een foto van nam uit pure onnozeligheid wist ik het: ja, dit is verlof. Verlof in en van een VUCA wereld.

Het nieuwe VUCA wordt dan ook Vrouwelijk – Uniek – Charmant – Authentiek. 

Voilà. Iets met BLABLA en BOEMBOEM, geloof ik, dat het was.

FLY

situatie: ik lig in de kliniek, galblaas eruit. Na een opname in maart met een acute ontsteking, werd dat wel eventjes tijd.

In de kliniek boek ik mezelf altijd een tweepersoonskamer, omwille van de hospitalisatieverzekering, maar ook altijd uit nieuwsgierigheid wie er op mijn pad komt. Deze keer is dat Lydia, een 80-jarige mevrouw die voor de derde keer gevallen is en van onder tot boven blauw ziet. Als de verpleegsters binnenkomen is ze altijd heel erg hulpeloos en heeft ze veel pijn en kan ze niks en wil ze euthanasie.

Achter hun rug kamt ze zelf haar haren, haalt ze zelf het beleg van haar boterham en poetst ze haar tanden zelf.

Vanmorgen aan tafel zei ze dat de verpleegsters zo boos zijn op haar. Wat niet waar is, ze zijn gewoon kordaat om haar op de been te houden. Zij blaft elke hulp eerst af om daarna theatraal ‘u bent o zo vriendelijk bedankt’ bijna te scanderen. Ge zou voor minder kordaat zijn. Engelengeduld hebben die verpleegsters.

Ze moet vandaag beslissen of ze naar een rusthuis gaat. Dat wordt haar dood, zegt ze, dat wil ze niet. Ik legde haar uit dat ze misschien daar wel terug een leven zou vinden, met animatie en verzorging. Wie was er om thuis voor haar te zorgen? Haar zoon, maar die deed niks (een uurtje later zei ze tegen de verpleegster dat hij veel deed behalve haar wassen) . Ik vroeg haar of ze wist of ze voor zichzelf mocht kiezen, daar waar zij het gelukkigst van ging worden, en zeker op haar 80ste.

Ze wilde daar niet over spreken. Niet over gelukkig zijn.

De tweede maaltijd heeft ze in haar bed gegeten. De gordijn bleef dicht.

Altijd bijzonder, de mensen op mijn pad.