Betrapt

Ik nam gisteren deel aan een hele boeiende infosessie over een jaartraject rond persoonlijke en spirituele groei bij Universa

Ik was daar niet alleen, we waren met een groep van een 20-tal geïnteresseerden die in een cirkel deelnamen aan het moment. In het midden van de cirkel stond een prachtig boeket (zelfgeplukt door Tim, als hij niet zo’n goeie leraar was, kan hij zo bij Bloomon beginnen) en kaarsjes

Universa is een hele mooie organisatie. Heel bezield en gedurfd ook in deze tijd. Universa wordt over het algemeen gedragen door jonge mensen die durven kiezen voor spiritualiteit en energie. Ik verwachtte dus ook ‘dat soort volk’ gisteren in de sessie.

Dat was het dus niet. Ik betrapte mezelf op het screenen van de aanwezigen en ja, ook op het hokjesdenken en beoordelen en hier en daar zelfs een veroordeling. Kei-spiritueel-en-al *not*

Ik observeerde mezelf. Hoe ik die ene man met wit hemdje van een merk met veel praatjes meteen in de hoek van ‘manipulatieve netwerker’ parkeerde. Hoe ik die ene mevrouw die erg mager was, als ‘fragile’ omschreef. Hoe ik moe werd van een spiritueel haantje dat mij de les probeerde te spellen dat ik moest loslaten (Gast! loslaten is zoooo jaren ’90!) Ik probeerde mezelf rustig te houden terwijl ‘ongemak’ door mijn lijf gierde.

De serieuzigheid van heel het gebeuren ontging me en ook weer helemaal niet. Dit waren allemaal mensen die interesse hadden om een heel jaar aan zichzelf te werken én een transformatie te ondergaan. Mijn innerlijke Pipi Langkous hing ondersteboven op haar stoel en vroeg om aandacht.

‘waarom zijn al die mensen zo serieus?’  – ‘gaan we zo even buiten, ik heb te weinig zuurstof’ – ‘zie je die meneer, die heeft vast vanmorgen zijn snotjes niet in de vuilbak gegooid’ – ‘je ziet die mevrouw haar BH, hij past wel bij haar T-shirt – ‘ik wil be-weeeee-gen’ – ‘duurt het nog lang?’ – …

Toen we naar huis gingen, waar ik op alle mogelijke manieren bij het napraatje de ‘manipulatieve netwerker’ trachtte te vermijden, kwam hij alsnog aan de auto voorbij en vroeg aan mij (heu, ikke? vraagt hij dit aan mij?) oprecht of hij voor dit lange traject zou moeten gaan.

“ja, transformatie is in uw geval wel nodig” – de knoerteerlijke Pipi was nog niet naar bed, lieve lezer.

Hij vroeg verder door naar het waarom en waarom ik zo geloof in zulke trajecten enzoverder enzovoort. Hij daagde me uit om gewoon te zeggen wat ik te zeggen had.

“dat uw maskers eraf moeten, dat is echt heel erg nodig, en ge moet uit uw hoofd” antwoordde ik.

Zijn reactie was met een intelligente, geoefende blik, duidelijk gearticuleerd en bijna gedeclameerd en voor mij zeer vanuit de hoogte “meestal zijn dit soort reacties spiegels. Misschien moet jij zelf wel uit je hoofd?’

*betrapt*

-maar dan nog, seg-