Auti-moeder

“dat hij over ons loopt”, zei de agente gisteren aan onze grote tafel en dat ze ons gaat helpen met alle instanties te contacteren om ervoor te zorgen dat dit stopt.

Mijn lijf deed pijn, van de stress, het verdriet, de angst. Ik kon zelfs niet meer zitten op een gewone stoel en moest kussens halen om mijn botten te ontlasten. Alles deed pijn.

Hij had zonet gaten in het plafond van zijn kamer geklopt omdat hij zijn computer van ons niet terugkrijgt. Een computer en bijbehorende games die ervoor zorgden dat ons huis constant gevuld was met agressie en geroep en geboenk en getier. Het was of de computer of ik, tierde ik vorige week nog tegen manlief.

18 jaar trekken en sleuren we aan onze zoon om hem op het rechte pad te houden. Ja, mevrouw de agente, we hebben hem bediend om constante confrontaties te vermijden. Doodmoe word je daarvan.

Ik ben een auti-moeder. Ik kan niet meer.