8. Stof tot nadenken.

Vandaag voor de allereerste keer naar de Stoffenstraat in Kasterlee. Ik moet namelijk voor de Kerst op zoek naar de juiste stof om de beloofde 2 zitzakken voor de neefjes af te werken.

Nu, zoals jullie ondertussen al wel door hebben, heb ik niet zoveel met stoffen, begrijp ik weinig van patronen, maar een rechthoekige zak, dat gaat zeker nog wel. De stof is in dit geval het pijnpunt: mijn peet wenst namelijk zwart met dat specifieke soort blauw als zitzak. *zucht* Maar voor mijn petekind doe ik alles.

Naar de Stoffenstraat aldus. Een gigantisch huis in de bossen van Kasterlee, de parking in een Park. Dat kan niet anders dan van Hollanders zijn in die regio, of wat had u gedacht?

Shoppen vind ik vreselijk en op zaterdag is dit voor mij helemaal een drama, laat staan op een plek waar ik nog nooit geweest ben en de structuur niet ken. Mijn eerste houding is dan ook bijna als 007: binnenkomen, het verkennen van de omgeving, het inschatten van het aantal mensen, de structuur van de winkel doorzien én de ontsnappingsroute bepalen.

Ik heb dus geen stof gevonden. (de dochter wel)

Om de een of de andere gekke reden had ik, na de kassa, toch wel goesting in een koffietje (ja, ook de koffiehoek had ik van bij ’t begin mee ingecalculeerd), hoewel ik nooit koffie drink in de namiddag én de speelhoek (o horror!) zich er vlakbij bevond.

Toch maar die koffie. En toen zagen we een voor ons bekend meisje. Eentje die ook bij ons in ’t dorp in de Hobbywinkel enthousiast ronddartelt en iedereen een dikke knuffel geeft. Een vrolijk, aanwezig, huppelend blond ding die elke keer oprecht blij is om ons te zien. Ze was daar met de papa en de nieuwe vrouw van papa. Toen Sabine, de dame die met me mee was, haar een knuffel wou geven, verstijfde ze helemaal, als een bang konijn dat in de grote lichten van een rijdende auto keek. Sabine wilde erdoor breken en ging naar haar toe om haar op te tillen en een dikke knuffel te geven. Ze tilde een stijve, bange plank op. Helemaal verstijfd van angst fluisterde ze ‘niet doen, Sabine, mijn papa is hier en ik mag dat niet’. De woorden die hierboven getypt zijn, zijn onvoldoende om de angst van dit anders zo bruisende meisje te omschrijven.Een kind zo kunnen breken terwijl je nog niet eens in de ruimte bent. Schrijnend. En zo vreselijk dichtbij.

Onze impuls verplichtte ons bijna om haar zo mee in de auto te nemen en bij haar mama af te zetten. Gelukkig hebben we nog gezond verstand. We hebben wel de mama gebeld. Ze vroeg ons om eea. op papier te zetten zodat ze het dossier kon vervolledigen. En ja, natuurlijk zullen wij dit getuigen voor de rechtbank als dit nodig is. *Leeuwinmoeders unite*

Stof tot nadenken, lieve lezer. Maar ook stof om mijn twee “pollekes” nog eens te kussen en mijn zegeningen te tellen.

Liefs,

M

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *