quitte

Labiel, verre van standvastig, dat ben ik en mijn moeder noemde hij arrogant. In een SMS.

Mijn cortisol-level schoot even de hoogte in terwijl ik onderweg was met dochterlief naar ziekenbezoek bij zoonlief die in allerijl is opgenomen omdat hij allergisch gereageerd heeft op medicatie. De dag nadat ik hoorde dat een vriendin nog een maand te leven heeft, dat zuslief en schoonbroerlief eindelijk kunnen beginnen uitkijken naar het einde van hun verbouwingen, dat ik deze week bij mama op de koffie was, net nog in de week van een klotediagnose en net deze week dat ik 40 geworden ben.

Dat hij geen boodschap heeft aan mijn labiele uitspattingen en zijn moeder ook niet.

Grappig.

Ik ook niet aan de zijne en wellicht mijn moeder ook niet en mijn zus ook niet.

Staan we quitte.

Kunnen we nu verder gaan met wat en wie er belangrijk is?